گردانيده است و عالميان را امر كرده است كه رو به جانب آن خانه كرده خداوند خود را عبادت كنند و غرض از ذكر خانه آنست كه نماز گذارنده متذكر باشد كه رو به كعبه كرده است . و بعضى در نيّت داخل كرده‌ايم استقبال كعبه را و همين كافيست بلكه اين نيز در كار نيست همين كه رو به آن جا دارد بس است چنان كه در كار نيست كه قصد كند افعال نماز را مفصلا بلكه قصد نماز مجملا مشتمل است بر همه اينها و الله تعالى يعلم پس دو تكبير بگو و اگر نيّت را مقارن تكبير هفتم دارد چنان كه در فقه رضويست بهتر است و اگر در حين خواندن اين دعا متذكر معانى سابقه باشد قصد تكبير احرام كافى است و اگر قصد كند كه نماز ظهر مىكنم للَّه تعالى كافيست و اولى آنست كه به عبارت در نياورد چون بعد از اقامت عبث سخن گفتن حرام است يا مكروه است به كراهت شديده و چون جمعى عادت كرده‌ايم كه به عبارت در آورند و اگر در نياورند به عبارت به وسواس مىافتند كه نماز ايشان باطل است و از حضور قلب مىافتند اگر به عبارت در آورند كه نماز ظهر واجب ادا مىكنم للَّه تعالى يا قربة إلى الله يا اطاعة لأمر الله بد نيست ، و اگر در مقام محبت باشد همه نيّت است و هر تكبيرى كه مقارن نيت مىشود تكبير احرام است كه به آن حرام مىشود افعالى كه در نماز جايز نيست كردن آن ، پس دو تكبير بگو و دعاى توجّه را بخوان و اين دعا نيز نيت است زيرا كه مىگويد وجّهت وجهى يعنى روى دل خود را متوجه جناب اقدس خداوندى كردم و مىكنم كه از كتم عدم پديد آورده است آسمانها و زمينها را به نحوى كه حضرت ابراهيم على نبيّنا و عليه السّلام كرد و اين عبارت را در وقتى گفت كه بر قوم خود به برهان ظاهر ساخت كه آفتاب و ماه و ستارگان محل حوادثند و هر چه محل حوادثست حادثست و سزاوار پرستش نيست و يا چنان كه حضرت ابراهيم در مقام اخلاص از جبرئيل